ASOPORCEL Asociación de Criadores de Porco Celta

O xénero orixinario de tódolos porcinos e o "SUS" e establecen se os tres troncos prehistóricos seguintes:
  
  - Sus Scrofa (xabarí europeo)
  - Sus Mediterráneo (xabarí mediterráneo)
  - Sus Vittatus ( porco asiático)

O tronco celta procedería do cruce Sus Scrofa Ferus có Subxénero Striatosus.

A agrupación racial céltica se estendeu en maior o menor medida polo Norte e Noroeste de España dando lugar a distintas razas, hoxe máis ou menos cruzadas como o Porco Chato de Vitoria, o Lermeño de Burgos, o Catalán de Vich, o Molinés de Guadalaxara, o Alistano de Zamora, a Galega ou Celta, e outras tamén por Centroeuropea e Portugal. De todas estas, moitas de elas están hoxe desaparecidas.

A raza porcina celta agrupa animais de tamaño grande, rústicos, moi adaptados a súa explotación en réxime extensivo. Encóntranse exemplares da raza en todo o territorio galego, centrándose máis na provincia de Ourense, sur da provincia de Lugo  e nas comarcas centrais e noroeste de A Coruña.

Se caracterizan pola súa gran rusticidade, perfectamente adaptada o medio no que se desenvolve, pastoreando e alimentándose de recursos naturais estacionais como landras, castañas e brotes vexetais dos extensos e ricos bosques autóctonos galegos.

Como xa comentamos, a raza Celta era a máis importante en Galiza ata comezos do pasado século, sufrindo a partires de entonces unha continua reducción censal ocasionada pola importación de razas exóticas e polo cruzamento con estas; así no ano 1.951 tan só un 14% do total era da raza celta para chegar posteriormente a case a desaparición no territorio nacional. Na  actualidade está incluída no Catálogo Oficial de Razas de Gando de España como raza autóctona española de protección especial o en perigo de extinción polo Real Decreto 1682/1997 do 7 de novembro, polo que se traballa arduamente na recuperación do seu censo dende a Asociación de Criadores de Gando Porcino Celta (ASOPORCEL), grazas o apoio inestimable e inmellorable da Consellería de Medio Rural da Xunta de GaliciCaracteres  rexionais : 

Cabeza: De tamaño grande, ancha e alongada; frontais anchos e planos, formando unha aresta aguda na liña da covaracha. Os osos nasais son longos e forman un ángulo obtuso coa fronte. O cráneo forma unha cabeza moi voluminosa rematada con unha jeta ancha e grosa. Orellas grandes e caídas que cubren os pequenos ollos.
Colo ou pescozo: Longo e estreito, pero forte.
Dorso  e  lombos: Estreitos e arqueados. É longo pero aplanado, co dorso en carpa.
Grupa: Caída e estreita. O rabo é groso e longo, provisto na sua extremidade dunha borla de serdas, retorcese da maneira típica.
Costelar, ventre e xenitais externos: Costelares deprimidos, ventre recollido, tronco prolongado ( porque conta con seis vértebras lumbares ). As femias posuen de doce a dezaoito mamas, son moi prolíficas, parindo xeralmente de dez a catorce leitóns.
Extremidades: Patas longas, con masas musculares desenroladas. Se caracteriza por ter un tercio anterior máis forte co posterior, que e escaso, con xamón en forma de "violín".
Cor e pelo:  Hai que diferenciar dous ecotipos ou variedades dentro da raza porcina celta, de similar morfotipo e de distinta capa:

Contémplanse dous ecotipos dentro desta raza, que xa Rof Codina as comenta nos seus escritos, con tres variedades segundo se presente a coloración da capa:

No  Norte de Galicia, pola zona de Bergantiños predomina o ecotipo Carballino, que así o denominou Rof Codina por establecerse nos arredores da comarca de Carballo, que se caracterizan por manchas negras brillantes ou rubias.

Hacia o Sur de Galicia  esténdese o ecotipo Santiagués, cas dúas variedades raciais, a Branca e a  Barcina, con manchas pizarrosas contra o seu tercio posterior.